خانه

 

سار بی بی خانم

 

 

 

بی بی آمد! بدو آمد!

سار بی بی خانم روی لبهٌ طشت رختشويي نشست و دو تا نوك محكم تو پرهای پف كردهٌ سينه اش زد. بعد با عجله سرش را چرخاند و پشتش را نوك زد. سرش را كج كرد و توی چشم های بی بی خانم نگاه كرد و گفت، آمد! بی بی آمد!

بی بی خانم دستش توی آب صابون بود و به پرنده گفت، از كنار طشت پاشو خانمچه - آب صابون می پره تو چشات - پا شو عزيزم، پا شو.

سار، روی كنگره های لبهٌ طشت جفتك جفتك زد و كنار ساق دست بی بی خانم ايستاد - با كلهٌ كج و با اصرار توی چشم های بی بی خانم خيره شد و تكرار كرد، آمد! بی بی آمد! بدو آمد!

ماه منظر خانم، همسايه بی بی، كه كنار چاهك چندك زده بود و بهت زده سار را نگاه می كرد، گفت، بسم الله الرحمن الرحيم - به حق چيزای نديده و نشنيده!

بی بی خانم گفت، حالا باور كردی؟ و چشم هايش از ذوق برق زد.

تو گفته بودی مثه آدما حرف می زنه، اما من تا با گوشای خودم نشنيده بودم، باورم نمی شد والله. ننهٌ من اون وقتا يه طوطی داشت كه حرف می زد - يعنی نن جون می گفت حرف می زنه - طوطيه فقط جيغ می كشيد، نن جون می گفت حالا تشنشه، يا حالا فحش می ده، يا حالا قند می خواد. به گوش من همهٌ جيغاش يه صدا بود. اگه ننم معنی نمی كرد، هيچی نمی فهميدم. اما اين دُرُس مثه آدما حرف ميزنه.

ماه منظر خانم مثل اينكه جن ديده باشد، با وحشت سار بی بی خانم را تماشا كرد و يكبار ديگر گفت، بسم الله الرحمن الرحيم!

بی بی خانم آب طشت را توی چاهك خالی كرد. پنجه های پرنده لبهٌ طشت را با صدای تيزی خراشيد اما ناخن ها لبه را ول نكرد و سار پرپر كوتاهی زد و همانجا ماند. بی بی، سينی رخت های شسته را كنار حوض گذاشت و دست هايش را آب كشيد.

سار پريد و روی شانه اش نشست.

خب، حالا بگو ببينم چی می گی خانومچه؟

آمد! آمد! بی بی آمد!

بی بی خانم هنوز به در نرسيده بود كه در زدند. سار فقط برای علی آقا، شوهر بی بی خانم، اين قدر بی تابی می كرد و هيجان نشان می داد. بی بی می دانست علی آقا پشت در است و به خودش درد سر نداد كه چادرش را از كمر باز كند و روی سرش بكشد. كلون در را كشيد و علی آقا با يا الله و دو تا سرفهٌ كوتاه معمولش وارد شد.

ماه منظر خانم كنار چاهك ايستاد و رويش را محكم گرفت، كنار در آمد، به علی آقا سلام داد و با اشارهٌ سر و كله از بی بی خانم خدا حافظی كرد و از در، كه هنوز پشت علی آقا بسته نشده بود، بيرون رفت.

بی بی گفت، زن محمود خان بود، محمود خان مباشر. باور نمی كرد خانومچه حرف می زنه. داش شاخ در می آورد. شانه ای را كه خانمچه روش نشسته بود بالا آورد و صورتش را به طرف سار بر گرداند. خانمچه گردن كشيد و نوكش ر ا روی لب های بی بی خانم گذاشت. بعد از روی شانهٌ بی بی خانم بلند شد، يك لحظه در يك نقطهٌ ثابت در فضا بال بال زد. بعد توی هوا ول شد، يك نيم دايره زد، آنوقت روی طناب رخت نشست. بی بی خانم با ذوق خنديد و زبان سرخ كوچكش را مثل گربه روی لب هايش ماليد.

بی بی خانم در مجموع شبيه گربه بود - چشم های زردش با نور بادامی يا گرد می شد؛ دماغش چهار گوش و كوچك، مثل نخود، وسط صورت گردش بود؛ لب ها و زبانش به پشت گلی می زد. علی آقا هر وقت با بی بی خانم راجع به خانمچه شوخی می كرد، می گفت، چطور اين حيوون نمی بينه تو عين گربه ای؟ اگه می بينه چطوری باهت اينقدر اخت شده؟ يا للعجب!

خانمچه، روی طناب رخت، بالا و پائين جست و گفت، لام! لام!

علی آقا به قصد شوخی و آزار بی بی خانم گفت، اين آدم بشو نيس - بالأخره سين ياد نمی گيره.

بی بی خانم، مثل دفعاتی كه علی آقا از دست پختش ايراد می گرفت، پشت چشم هايش را نازك كرد و گفت، خبه آقا ترو خدا! از يه الف پرنده چه توقعا داری! دست های خيسش را ، كه از خودش دور نگه داشته بود، با جلو چادرش خشك كرد و پشتش را به علی آقا كرد و راه افتاد. لمبرهايش از زير چادر، كه محكم به كمرش بسته بود، بالا و پايين می رفت. از طرز راه رفتنش پيدا بود كه جدی قهر كرده است. علی آقا می دانست كه بايد نازش را بكشد. به خانمچه گفت، سلام، سلام - بيا بريم تو ناهار بخوريم.

سار گفت، بريم تو! بريم تو!

بی بی خانم وقتی برای علی آقا ناز می كرد، بيش از هميشه شكل گربهٌ براقی می شد كه قصد حمله دارد.

علی آقا كفش هايش را توی درگاه در آورد و كلاهش را، كنار سينی و قاب استكان های نقره، روی طاقچه گذاشت و پای سفره نشست. بی بی خانم با نوك كفگير از باقلاهای روی پلو جمع كرد و توی بشقاب خانمچه ريخت و ظرف ته ديگ را به طرف شوهرش سراند.

علی آقا گفت، حالا قهری؟ ناز نكن - باز به اسبش گفتن يابو. من بلد نيستم سين بگم، خوب شد؟

بی بی خانم فقط پشت چشمش را يكبار ديگر نازك كرد. رويش را به خانمچه كرد و پرسيد، چرا نمی خوری؟

خانمچه مشغول خوردن بود - علی آقا هنوز شروع نكرده بود. علی آقا از گوشهٌ قاب، توی بشقابش پلو ريخت. بی بی خانم از زير چشم نگاهش می كرد. تا علی آقا سرش را برگرداند، بی بی يك تكه گوشت از زير پلو بيرون كشيد و آن را توی بشقاب علی آقا سر داد.

قفس خانمچه سر بخاری بود، درش هم باز. خانمچه روی ميله های بام قفس نشست و گفت، بريم تو! بريم تو!

بی بی خانم گفت، ما كه آمديم تو خانومچه.

خانمچه چهچه بلندی كشيد و دور اطاق پرواز كرد و بعد روی در باز قفس آرام گرفت و تاب خورد.

اين حيوون هيچ وقت تو قفس نيس. روز و شب توی حياط پلاسه. ببين كی يه بهت ميگم: اگه خودت نخوريش، يه گربهٌ ديگه پيدا می شه كه يه لقمهٌ چپش كنه.

بی بی خانم از گوشهٌ چشمش نگاه كرد و ديد كه علی آقا باز دارد سر به سرش می گذارد. خنده اش گرفت و قهرش تمام شد. گفت، من خودم مواظبشم، نترس. تو از كی دلت به حال خانومچه سوخته؟!

خانمچه چند بار با هيجان پشت شيشهٌ پنجره پر كشيد و داد زد: بی بی! برد! بی بی برد!

بی بی، با ملايمت و خونسردی پرسيد، چی برد؟ كی برد، خانومچه؟

خانمچه به شيشه نوك كوبيد و باز پر و بال زد و جيغ كشيد: برد! برد!

بی بی بلند شد و از پنجره بيرون را نگاه كرد. بعد دويد بيرون و گفت، دِ، پدر سوخته! بندازش! و به اطاق بر گشت. اگه دير رسيده بودم كلاغ زاغی برده بودش آ.

علی آقا با دهن پر پرسيد، چيو؟

قالب صابونو. فقط چار تا تيكه رخت باهش شسته بودم. صابون را لای يك تكه كاغذ روزنامه پيچيد و انگشت هايش را با گوشهٌ كاغذ پاك كرد و بسته را روی سر بخاری گذاشت. خانمچه را توی دو دستش گرفت و سرش را بوسيد و دوباره گذاشتش پشت پنجره.

 

ماه منظر خانم لقمهٌ نان و پنير را گوشهٌ لپش جا داد و با پشت دست موهايش را، كه روی صورتش ريخته بود، پس زد و گفت، همينطوری كه من و شما حرف می زنيم، حرف می زنه. وقتی ذليل مرده گفت: بی بی آمد، من يه ذرع از جام جستم - خيال كردم يكی ديگم تو حياطه، من خبر ندارم.

ننهٌ ماه منظر گفت، عينهو طوطی من. يادت مياد منظر؟

نه، نن جون - طوطی شما كه، خدا بيامرز، فقط قار و قور می كرد. ميگم اين مثه آدميزاد حرف می زنه.

محمود خان پرسيد، چی ميگه؟ همهٌ حرفا رو می زنه؟

ماه منظر خانم پنجه اش را تو هوا غنچه كرد و زير دماغ محمود خان بازش كرد و گفت، همه چی ميگه. من اونجا نشسته بودم، با بی بی خانم حرف می زدم، يه دفه حيوون اومد وسط ما دو تا نشس و گفت: بی بی بيا درو وا كن، علی آقا اومد.

ننهٌ ماه منظر گفت، چه حرفا!

كور شم اگه دروغ بگم. بی بی خانمم انگار اين حيوون پارهٌ جيگرشه. هم چی قربون صدقش ميره و تر و خشكش می كنه كه بيا و تماشا كن. من كی با ممدی اينقده ور می رفتم؟

ننه گفت، زنای عقيم همه شون حيوون باز می شن. منظر، ملكه، زن اوستا رضا، سر كوچه مون، يادت مياد؟ چل تا گربه داش!

ممدی انگشتش را كرد توی كاسهٌ ماست و ماه منظر خانم محكم زد پشت دستش و دست ممدی تا مچ رفت تو كاسه و زِر زِرش بلند شد. دَس خر كوتا! ماس می خوای، بگو ماس می خوام.

ممدی دست ماستيش را توی صورت كثيفش ماليد و شستش را كرد توی دهنش.

محمود خان از سر سفره پا شد.

ماه منظر خانم پرسيد، داری می ری آقا؟

آره - ارباب گفته بعد از ناهار برم باغ، كارم داره. كاری داشتی، ممدی رو بفرست.

برو به سلامت.

 

بعد از ظهر، بی بی خانم تازه پای سماور نشسته بود كه چای بريزد، در زدند. خانمچه، كه روی قفس چرت می زد، چشم هايش را باز كرد و گفت، آمد! آمد! و باز چشم هايش را بست و افتاد به چرت زدن.

بی بی خانم گفت، بسم الله! اين ديگه كيه اين وقت روز؟

علی آقا گفت، شايد حسنه از ده بر گشته.

بی بی خانم از جايش بلند شد و گفت، اين گور به گور يه هفته مرخصی گرفته بود. امروز درست ده روزه ترو دست تنها گذاشته - بی خود نيست هر روز خسته و مرده از سر دكون بر می گردی.

بی بی خانم در را باز كرد و محمود خان آمد تو. علی آقا تا جلو درگاه به پيشباز محمود خان رفت و گفت، خيلی خوش اومدين، صفا آوردين - چی شده اين وقت ماه از اين ورا؟

محمود خان چهار زانو دم درگاه نشست. علی آقا به اصرار دستش را گرفت و بالای اطاق نشاندش.

محمود خان گفت، اون ماهی يه دفه رو به حساب دوستی چندين و چند سالهٌ خودمون نذار، علی آقا - من والله روسيام.

ابداً، ابداً - خيليم روسفيد. حساب حسابه، كاكا برادر. تازه مگه پولش تو جيب شما ميره محمود خان؟ المأمور و معذور.

محمود خان قوطی سيگارش را از جيبش بيرون كشيد و به علی آقا تعارف كرد. علی آقا دو دستی دست محمود خان را رد كرد و گفت، نه، سلامت باشی محمود خان. خودت كه می دونی من سيگاری نيستم. ای، اگه گاهی بی بی قليونی چاق كنه می كشيم، نكنه نمی كشيم. خلاصهٌ كلام دودی نيستم. نگاهی به بی بی كرد و دستی به ته ريشش كشيد.

بی بی خانم يك استكان چای برای محمود خان ريخت و جلوش گذاشت و از اطاق رفت بيرون كه قليان شوهرش را حاضر كند.

وقتی بی بی خانم توی اطاق بر گشت، شنيد كه محمود خان دارد به علی آقا می گويد، مادر ممدی سر ناهار حرفشو زد. منم از دهنم در رفت، به ارباب گفتم. حالا ارباب پاشو كرده تو يه كفش، ساره رو می خوادش. منم اومدم پيش خود شما كه راهی جلو پام بذارين.

بی بی خانم، قليان به دست، پايين اطاق ايستاد. يك لحظه نفسش را توی سينه حبس كرد، چشم هايش گرد شد و نگاه تندی به شوهرش كرد.

خانمچه از روی قفس پرواز كرد و آمد روی نی قليان نشست. چشم هايش را توی چشم های بی بی دوخت و چهچه بلندی زد. بی بی قليان را جلو شوهرش گذاشت، خانمچه را بلند كرد و انداختش توی قفس و در قفس را بست.

خانمچه داد زد: بی بی! بی بی!

بی بی خانم گفت، چته؟ يه دقه نمی تونی صداتو ببری؟

علی آقا سرش را انداخت پايين و با قاشق چايخوری روی نعلبكی ضرب گرفت و گفت، والله، محمود خان، ما هر چی داريم از دولت سر ارباب داريم. ارباب صاحب اختياره. ارباب امر كنن، من چل تا سار لنگهٌ اين تقديمشون می كنم. اين كه قابل نداره. چيزی كه هس، بی بی با اين يكی اخته.

بی بی استكان خالی را از جلو محمود خان بر داشت و محمود خان صدای نفس های كوتاه و تند بی بی خانم را شنيد و فهميد كه نبايد اصرار كند و بلند شد.

دم در به علی آقا گفت، علی آقا، اصلاً موضوع رو نشنيدی - من امروز اصلاً شما رو نديدم، فهميدی؟

علی آقا جواب داد، زنده باشی محمود خان - آره. نه تو گفتی، نه من شنيدم.

خانمچه توی قفس هياهو می كرد: بی بی رفت! بی بی رفت!

بی بی خانم در قفس را باز كرد و با آسودگی خيال گفت، آره خانومچه، رفت. خوب شد تو رو نبرد.

خانمچه تكرار كرد: نبرد! نبرد!

 

اما صبح بعد هم آمدند. روز بعد از آن هم آمدند. يك هفتهٌ تمام، درست مثل اينكه بخواهند دختری را خواستگار كنند، تمام كسان ارباب به سراغ سار بی بی خانم آمدند.

صبح روز هشتم، خانمچه طبق معمول بی بی را بيدار كرد: بی بی پا شو! بی بی لام! بی بی پا شو!

بی بی با دلهره از خواب پريد. خانمچه روی متكايش نشسته بود و توی موهايش نوك می زد. بی بی نفس راحتی كشيد و خانمچه را روی سينه اش گذاشت.

خانومچه سلام. صبح شما به خير خانومچه. ديشب همه اش خوابتو ديدم. خواب ديدم بردنت. چقد هول كردم. چرا می خوان تو رو از من بگيرن؟ اشك توی چشم هايش حلقه زد. اگه خواستن ببرنت، نرو خانومچه، نرو.

نرو! نرو!

تو سار منی.

آر! آر!

حالا ببين باز سين شو نگفتی، علی آقا خلقش تنگ می شه؟ بگو: سار.

آر! آر!

بی بی خانم خنديد و از توی رختخواب بيرون آمد. خانمچه دور اطاق پرواز كرد و چهچه زد. بی بی رفت سر قفسه اش و بعد بر گشت و گفت، بگو سلام، بعدش بيا اين دونو از دستم بخور. بگو سلام.

خانمچه گفت، لام! لام! بعد روی مچ دست بی بی خانم نشست و نوكش را توی انگشت های بستهٌ بی بی خانم فرو كرد. انگشت های بی بی سخت به هم چسبيده بود و راه نمی داد. خانمچه سرش را بلند كرد و توی چشم های بی بی خانم زل زد و با جيغ گفت، لام! لام!

بی بی دستش را باز كرد و سر خانمچه به سرعت پايين آمد و بالا رفت و دانه ديگر كف دست بی بی خانم نبود.

خانمچه نوكش را توی خال های سفيد جلو سينه اش فرو برد و پرهای سياه دور گردنش راست ايستاد و چشم های گرد بی پلكش را به كف دست بی بی خانم دوخت. بی بی خانم دوباره انگشت ها را مشت كرد و خانمچه باز نوكش را بين انگشت ها فشار داد.

بی بی خانم گفت، ديگه نيس.

نی! نی!

بگو: نيس.

نی! نی!

 

بی بی پياز و سيب زمينی حلقه حلقه را روی گوشت طاس كباب گذاشت و گرد ليمو عمانی را كف دستش ريخت كه پيمانه كند. صدای خانمچه بلند شد: بی بی آمد! بی بی بدو! بی بی آمد!

بی بی خانم سراسيمه گرد ليمو عمانی را كنار اجاق، روی زمين خالی كرد و بدو از آشپزخانه بيرون آمد. سار را از روی هرهٌ جلو پنجرهٌ آشپزخانه قاپيد و به اطاق رفت و خانمچه را توی قفس انداخت و در قفس را بست. سار خودش را با وحشت به ديوارهٌ قفس زد و جيغ كشيد: بی بی آمد! بی بی!

بی بی نفس زنان كلون در را كشيد. علی آقا پشت در بود. بی بی تمام هوايي را كه در شش هايش گره خورده بود با يك نفس عميق بيرون داد و گفت، زهره ام آب شد! خيال كردم باز اومدن پی خانومچه. با اون سر و صدايي كه خانومچه در آورد بايد می فهميدم تويي - اما از بس اين روزا خيالم ناراحته، فكرم كار نمی كنه.

علی آقا نه يا الله گفت و نه سرفه كرد و آمد تو. بی بی تند به اطاق برگشت. خانمچه هنوز داشت قيل و قال می كرد. بی بی در قفس را باز كرد و گفت، چيزی نيس خانومچه. جيغ نزن خانوم، جيغ نزن عزيزم.

خانمچه مثل تير شهاب از قفس بيرون پريد و دور اطاق مدتی پر پر زد و آواز خواند و بعد مثل حبابی بی وزن، روی سر بخاری نشست.

علی آقا سرش پايين بود و به نوك دم پايي زنش نگاه می كرد. با صدايي خسته و آهسته گفت، بی بی جان يه قليون برا من چاق كن بيار بينم.

بی بی راه افتاد و پرسيد، صبح ناشتايي نخورده رفتی؟ چرا منو صدا نكردی؟

تازه سر سحر خوابت برده بود - دلم نيومد.

بی بی از اطاق بيرون رفت و وقتی بر گشت، نه علی آقا بود، نه خانمچه.

 

توی باغ ارباب، قفس طلايي بلبل امپراتور چين نبود، ولی چيزی شبيه به آن برای سار بی بی خانم تهيه ديده بودند. فواره های حوض وسط باغ باز بود و زلف بيدهای مجنون روی آب پريشان بود و بين دو تا از اين بيدها، پايه ای گذاشته بودند و قفس خانمچه روی آن بود.

خانمچه توی قفس كز كرده بود و آب و دانهٌ كف قفس، از بال زدن ها و حركات بی تابانهٌ دو روز اول سار، در هم ريخته بود. خانمچه به آب و دانه اش نوك نزده بود. روز اول فقط جيغ كشيده بود؛ روز دوم جيغ نكشيده بود، فقط سراسيمه از روی ميلهٌ ميان قفس روی لبهٌ كاسهٌ آب و بشقاب دانه اش پريده بود و خودش را به در و ديوار قفس زده بود؛ امروز حتی پر و بال هم نمی زد و يك كنج خميده بود.

ارباب و پسر كوچكش و محمود خان پای قفس ايستاده بودند. پسر ارباب به پدرش گفت، آقا جون پس بگو حرف بزنه ديگه - بگو حرف بزنه.

ارباب گفت، آخه هنوز به جای تازه اش عادت نكرده. چند روز صبر كن، درست می شه.

محمود خان دست هايش را به هم ماليد و سينه اش را صاف كرد و گفت، قربان اين حيوون به قفس عادت نداره. منزل علی آقا هميشه ول بود. شايد قفس ترسوندتش، نطقش كور شده.

ارباب كنار قفس رفت و برای سار موچ كشيد. خانمچه پرهايش را پف داد و گردنش را بيشتر تو سينه اش فرو كرد.

محمود خان گفت، بگو: بی بی. بگو: بی بی.

پرنده چشم هايش را زل به صورت محمود خان دوخت و كله اش را كج كرد. بعد پريد روی ميله نشست و باز به محمود خان خيره شد. محمود خان، كه از عكس العمل خانمچه تشويق شده بود، دوباره از سار خواست: بگو: بی بی.

پسر ارباب هم با ذوق داد زد: بگو بی بی! بگو بی بی!

خانمچه چند بار چشمش را از محمود خان گرفت و به پسر ارباب دوخت، باز به محمود خان نگاه كرد. بعد دوباره به كنج قفس بر گشت و كز كرد.

ارباب گفت، من كه گفتم اينا حرف مفته. سار كه حرف نمی زنه!

محمود خان گفت، خير قربان، حرف می زنه. ولی همون طور كه عرض كردم، بايد از قفس درش آورد - آزاد باشه.

ارباب در قفس را به اندازهٌ قطر دستش باز كرد و دست را از آن شكاف در قفس سراند و بال سار را با انگشت هايش گرفت و دستور داد: يه قيچی بيارين.

محمود خان گفت، اين تو منزل علی آقا آزاد بود، هيچ جام نمی رفت قربان.

ارباب قيچی را لای خوشهٌ پرهای خانمچه كرد و فشار داد و از لای دندان هايش گفت، اونجا آشنا بود - اينجا غريبه.

قرچ قرچ صدا بلند شد و پرهای سار، قلم قلم، از دور و بر دست ارباب بر كف قفس و روی زمين ريخت. خب، حالا واسهٌ خودت بگرد. و خانمچه را با احتياط روی بام قفس گذاشت.

 

بی بی خانم دو روز اول گريه اش بند نيامده بود. هر وقت فرصت می كرد، كنار ديوار چسبيده به باغ ارباب می رفت تا شايد خبر يا صدايي از خانمچه به او برسد و با علی آقا حرف نمی زد.

امروز بين هق هق های گريه با تشر به علی آقا گفت، تو اگه يه بچه داشتی، اينقد راحت به مردم می داديش؟ خانمچه بچهٌ من بود. تو هيچ وقت دوسش نداشتی. هميشم بهش سركوفت می زدی - چرا سين بلد نيس بگه! - هيچ وقت بهش گفتی بارك الله حيوون؟ مگه به تو چی كرده بود؟ مگه من به تو چی كرده بودم كه خانمچه رو ازم گرفتی؟

علی آقا، سرافكنده و با صبر و تحمل، گوش كرد و بعد گفت، والله بی بی جان منم دوستش داشتم. من كه نمی خواستم اينجوری بشه. به علی مولا، تقصير من نبود. تو جای من بودی چی می كردی؟

من جای تو بودم، يه جو غيرت به خرج می دادم و نمی دادمش. ارباب واسهٌ خودش اربابه، ارباب تو كه نيس. يه سر دكون بهت اجاره داده، پولشم ماه به ماه می گيره، ديگه نون و آبتو كه نمی ده - ميخواسی بگی نمی دم.

بالأخره بزرگتری گفتن، كوچيكتری گفتن. آدم مأخوذ به حيا می شه. والله رو در موندم. حالام عزا نداره، عوضش امسال با هم می ريم مشهد، نمی خوای می ريم كربلا. غصه نخور. زندگی رو بهمون زهر مار نكن. سپردم برات يه سار بيارن. اونم بعد چند صباح می شه لنگهٌ خانومچه.

بی بی با بغض گفت، تو حاضر بودی بچتو بدی يه بچهٌ ديگه بيگيری؟ من هيچ حيوون ديگه ای رو تو اين خونه راه نمی دم. هيچ چی جای خانومچه رو نمی گيره. هر وقت يادم مياد اون روزای آخر چقده تشرش زدم، دلم آتيش ميگيره. از هولم هر كی از سر گذر رد شد، اين زبون بسه رو تپوندمش تو قفس، نيمه جونش كردم. تا اومد جيك بزنه، صداشو بريدم. و هق هق گريه اش باز بلند شد.

 

مدت ها بعد از اينكه علی آقا سر دكان بر گشت، بی بی خانم همانطور كنار سفرهٌ پهن نشست. از توی درگاه، حياط را نگاه می كرد. ماتش برده بود. ناگهان به نظرش آمد صدای خانمچه بلند شد. اول يكه خورد و بعد گفت، لا الله الا الله. صدای اين حيوون همينطور تو گوشمه.

اين دفعه واضح تر شنيد: بی بی برد! بی بی برد!

بی بی خانم از درگاه اطاق خودش را انداخت توی حياط. دور و برش را نگاه كرد. هيچ چيز آنجا نبود. دو سه بار گفت، لا الله الا الله. لا الله الا الله.

رفت لب حوض. آب پايين رفته بود و بدنهٌ حوض خزهٌ سبز و سياه بسته بود. بی بی خم شد كه به صورتش آبی بزند. يك دفعه حس كرد سايه سنگينی روی سرش افتاد. قبل از اينكه سرش را بلند كند، سايه از روی سرش گذشت و بر آب سبز رنگ حوض افتاد و يك لحظه، لرزان، همانجا ماند. پرندهٌ بزرگی بود كه بال هايش را باز كرده بود و ميان هوا خشك شده بود. توی چنگالش يك چيز گلوله مانند تاب می خورد.

بی بی به اين طرح روی آب خيره ماند. درست روی همين نقش، دو پر كوچك سياه و سفيد بر آب نشست و مثل قاصدك، سبك و تند، روی سطح حوض به حركت در آمد. بی بی خانم با وحشت سرش را بلند كرد. پرندهٌ بزرگ اوج گرفت و بی بی يكبار ديگر شنيد: بی بی برد!

 

بازگشت